De theorie achter de Rodrigus methodiek

Langdurige stress is de basis van chronisch vermoeidheid syndroom (ME/CVS). Het vervolg is: 

1. Het endocrien systeem ontspoort 

Als er steeds maar weer nieuwe vervelende gebeurtenissen blijven komen, is er te weinig tijd om de stresshormonen (adrenaline en cortisol) naar een normaal laag niveau te laten zakken. De stress veroorzakende dingen kunnen gaan van persoonlijke relevante dagelijkse beslommeringen tot slaapstoornissen, operatie, virale infecties (bv mononucleosis infectiosa, corona), een ongeval, negatieve levensgebeurtenissen. Er is nu sprake van chronische, langdurige stress. Het stresssysteem raakt ontspoord! Als dit maar lang genoeg blijft voortduren, is de bodem van de chronische vermoeidheid gelegd.

2. Het gevolg van langdurige stress: verhoogde doorlaatbare slijmvlies barrières.

De eerste lijn van verdediging in een lichaam zijn de slijmvliezen, de mucosa. Deze dunne weefsellagen bedekken de binnenwanden van de lichaamsholten zoals de huid, het maag- en darmkanaal en de luchtwegen. Daar is het direct contact en de uitwisselingen met de buitenwereld In het digestief systeem wordt alle voeding afgebroken en worden de voedingstoffen geabsorbeerd. Dit slijmvlies vormt normaal een barrière tegen vreemde stoffen uit de voeding of de buitenwereld.  De taak van een slijmvlies barrière is simpel: wat goed (voeding b.v.) is mag naar binnen, wat kwaad kan doen aan het lichaam (bacterie, virus, vreemde metabolieten, en andere) moet buiten blijven. Om snel te kunnen ingrijpen wanneer er toch iets abnormaals door de mucosa heen raakt, bevindt 60% van het verdedigingsleger (het immuunsysteem) zich net onder het darmslijmvlies.
In lang aanhoudende stresssituaties geraken de slijmvliezen die goede regeling kwijt. Dat kan ook door een aantal externe factoren. De bekendste stoorzenders voor de darmbinnenbekleding zijn: antibiotica gebruik, caseïne (eiwit in melk), koolhydraat- en suikerrijke voeding en gluten. 
Door schade aan de slijmvliezen dringen lichaamsvreemde stoffen, toxines, vreemde bacteriën, virussen, schimmels, gisten en allerlei zuren het lichaam binnen. Het immuunsysteem van de darm reageert bovenmatig. Ook in de rest van het lichaam wordt het immuunsysteem actief. Het gevolg is dat overmatig veel energie naar de verdediging stroomt, en er onvoldoende energie ingezet kan worden voor het functioneren van andere systemen. Het resultaat is ontstekingen in de darm met nog meer schade aan de darmwand (‘hyperpermeabele darm’ of ‘leaky gut syndrome’).

3Het immuunsysteem: continu in de ‘aan’ stand , nooit meer in de ‘uit’ stand met laaggradige onstekingen in de hersenen en het lichaam.

Bij lang aanhoudende ontstekingen schakelt het lichaam over naar een ‘Laaggradige Ontsteking’(LGI). Dit is een milde ontsteking die nauwelijks in het bloed aantoonbaar is. Bij een laaggradige ontsteking is het immuunsysteem continu, maar onvoldoende geactiveerd. Als het lichaam niet meer in staat is om de normale ontstekingsreactie op tijd te beëindigen, kan een laaggradige immuunreactie veel schade aanrichten. Als de lichaamsbarrières langdurig lek zijn en er dus constant vreemde stoffen in de bloedbaan aanwezig zijn, blijft het immuunsysteem continu geactiveerd via deze LGI. 
Gelijklopend met een chronische laaggradige ontsteking in de darm wordt dit in de hersenen ook vertaald als een graad van laaggradige ontstekingen (neuroinflammatie) vooral ter hoogte van de hypothalamus.
Niet alleen het immuunsysteem geraakt verstoord, maar ook de lymfevaten, die alle schadelijke stoffen moeten laten verdwijnen, geraken in een slechte conditie en kunnen onvoldoende pompen in de goede afvoerrichting met stapeling van afvalstoffen in het lichaam en in het hersenweefsel als gevolg.

4. De vermoeidheid dwingt het lichaam tot alles stop te zetten

De constant aanwezige chronische laaggradige LGI  induceert en onderhoudt ‘vermoeidheid’, omdat er een verstoring ontstaat in de verhouding tussen de beschikbare hoeveelheid energie voor een lichaamscel en de besteding van energie. Onstekingsprocessen verhogen bovendien de nood aan energie van de immuuncellen. De energiefabriekjes van alle cellen van het lichaam, de mitochondriën, schakelen over op de snelle levering van de energie molecule ATP (Adenosine trifosfaat) via de aerobe glycolyse. Dit is echter ook de minst efficiënte vorm van energieproductie, waardoor er tenslotte een nijpend tekort aan energie komt voor een cel. Uiteindelijk levert ook de lever te weinig energie. Dit heeft tot gevolg dat een van de belangrijkste functies van de lever, het ontgiften van het lichaam, onvoldoende kan werken.

Voor chronische vermoeidheid bestaat geen pasklare oplossing. Het syndroom vereist een totaalaanpak wat de basis is voor de Rodrigus Methodiek. De osteopathie wordt ingezet om de lymfeflow in de juiste afvoer-richting te brengen om zo de afvalstoffen uit de hersenen en het lichaam te verwijderen. Het aanpssen van voeding, het inzetten van supplementen en het veranderen van de leefstijl is er om het immuunsysteem weer normaal actief te krijgen en de cellen te voorzien van meer energie productie.

De theorie volgens Dr.Raymond Perrin en de Perrin techniek heeft als basis gediend voor de verdere doorontwikkeling van de 'Rodrigus methodiek' (meer lezen? Bestel het boek "Chronische vermoeidheid te lijf!Osteopathie volgens de Rodrigus methodiek" te bestellen bij uitgever Boekscout)

Het lymfevatenstelsel is het riool van je lichaam. Het verzorgt de afvoer van overtollig vloeistof uit de weefsels en het zorgt voor de afvoer van alle afvalstoffen uit de cellen. Rondom en tussen de cellen van organen zit vocht, het lymfevocht. Als de cellen omgeven zijn met deze lymfe, kunnen ze heel gemakkelijk zuurstof en andere voedingsstoffen opnemen. Aan de andere kant produceren deze zelfde cellen ook kooldioxide en verschillende afvalstoffen. Dit wordt opgenomen door het weefselvocht en afgevoerd, deels door het lymfevatenstelsel zelf, en deels door het bloedvatenstelsel. De lymfeklieren, een onderdeel van het complete lymfevatenstelsel, bevatten onder andere witte bloedcellen. Deze witte bloedcellen helpen het lichaam om ongewenste infecties te bestrijden. Voordat de lymfe, het weefselvocht, in direct in aanraking kan komen met het bloed en de bloedbaan, stroomt dit vocht eerst door heel veel lymfeklieren waar de lymfe gereinigd en zuiver wordt gemaakt.

Het lymfevatenstelsel is in principe een heel complex stelsel van grotere en kleinere aderen waarin de lymfe stroomt.  De lymfe wordt hierdoor voortgestuwd door een eigen pompsysteem onder invloed van spiertjes in de wand(die op zich onder invloed staan van het autonoom zenuwstelsel) en door de samentrekkingen van grotere lichaamsspieren in de omgeving. Uiteindelijk draagt het lymfesysteem de lichaamsvreemde stoffen over aan de bloedbaan, waarna deze laatste zorgt voor een uiteindelijke natuurlijke afvoer via urine en ontlasting.

Ook in de hersenen zitten lymfevaten. Zij zorgen, voornamelijk tijdens de slaap, dat het hersenweefsel schoon gespoeld wordt. Overdag zorgt deze bloed-hersen barrière voor de bescherming van het hersenweefsel.

Bij CVS/ME is er een probleem in de normale flow-richting in het lymfesysteem. Door een langdurige overbelasting van het orthosympatische autonoom zenuwsysteem als gevolg van langdurige stress (fysiek, allergie, emoties, infecties,..) en versterkt door externe prikkels ( een infectie zoals Mononucleosis of ziekte van Lyme, of een toxische overbelasting zoals pesticiden,…) gaat de flow in de lymfebanen omdraaien en blijven alle schadelijke stoffen in het lichaam en ook in de hersenen, voornamelijk in het gebied van de hypothalamus ( de centrale computer). De schadelijke stoffen blijven chronisch aanwezig in het lichaam en geven klachten van vermoeidheid, opgezette klieren, koortsigheid, grieperig gevoel, slecht slapen, hoofdpijn, slechte recuperatie na inspanning enz.. Tenslotte ontstaan er problemen met hormoonproducties ( bijnier, schildklier) en kan ook de darm niet meer optimaal functioneren.

De samenvatting uit een interview met Raymond Perrin " ... But basically, it’s a buildup of toxins, mostly inflammatory toxins in the spine and the brain, in the central nervous system. This causes an irritation of the brain but mainly in the autonomic nervous system”