De theorie achter de Perrin Technique

De theorie volgens Dr.Raymond Perrin

Het lymfevatenstelsel is het riool van je lichaam. Het verzorgt de afvoer van overtollig vloeistof uit de weefsels en het zorgt voor de afvoer van alle afvalstoffen uit de cellen. Rondom en tussen de cellen van organen zit vocht, het lymfevocht. Als de cellen omgeven zijn met deze lymfe, kunnen ze heel gemakkelijk zuurstof en andere voedingsstoffen opnemen. Aan de andere kant produceren deze zelfde cellen ook kooldioxide en verschillende afvalstoffen. Dit wordt opgenomen door het weefselvocht en afgevoerd, deels door het lymfevatenstelsel zelf, en deels door het bloedvatenstelsel. De lymfeklieren, een onderdeel van het complete lymfevatenstelsel, bevatten onder andere witte bloedcellen. Deze witte bloedcellen helpen het lichaam om ongewenste infecties te bestrijden. Voordat de lymfe, het weefselvocht, in direct in aanraking kan komen met het bloed en de bloedbaan, stroomt dit vocht eerst door heel veel lymfeklieren waar de lymfe gereinigd en zuiver wordt gemaakt.

Het lymfevatenstelsel is in principe een heel complex stelsel van grotere en kleinere aderen waarin de lymfe stroomt.  De lymfe wordt hierdoor voortgestuwd door een eigen pompsysteem onder invloed van spiertjes in de wand(die op zich onder invloed staan van het autonoom zenuwstelsel) en door de samentrekkingen van grotere lichaamsspieren in de omgeving. Uiteindelijk draagt het lymfesysteem de lichaamsvreemde stoffen over aan de bloedbaan, waarna deze laatste zorgt voor een uiteindelijke natuurlijke afvoer via urine en ontlasting.

Ook in de hersenen zitten lymfevaten. Zij zorgen, voornamelijk tijdens de slaap, dat het hersenweefsel schoon gespoeld wordt. Overdag zorgt deze bloed-hersen barrière voor de bescherming van het hersenweefsel.

Bij CVS/ME is er een probleem in de normale flow-richting in het lymfesysteem. Door een langdurige overbelasting van het orthosympatische autonoom zenuwsysteem als gevolg van langdurige stress (fysiek, allergie, emoties, infecties,..) en versterkt door externe prikkels ( een infectie zoals Mononucleosis of ziekte van Lyme, of een toxische overbelasting zoals pesticiden,…) gaat de flow in de lymfebanen omdraaien en blijven alle schadelijke stoffen in het lichaam en ook in de hersenen, voornamelijk in het gebied van de hypothalamus ( de centrale computer). De schadelijke stoffen blijven chronisch aanwezig in het lichaam en geven klachten van vermoeidheid, opgezette klieren, koortsigheid, grieperig gevoel, slecht slapen, hoofdpijn, slechte recuperatie na inspanning enz.. Tenslotte ontstaan er problemen met hormoonproducties ( bijnier, schildklier) en kan ook de darm niet meer optimaal functioneren.

 

“ME, I believe, or CFS/ME however you want to call it, there’s different names and now in America, they call it SEID. The new name for it. Systemic exertion intolerance disease, which I’m not very keen on. I mean, there are certainly different names and that’s the problem with ME is, well … But basically, it’s a buildup of toxins, mostly inflammatory toxins in the spine and the brain, in the central nervous system. This causes an irritation of the brain but mainly in the autonomic nervous system”  Interview with Raymond Perrin